एक रात्र अंधाराची,
ढगाआड लपलेल्या चंद्राची,
एक रात्र अवसेची,
कुशीत घेतलेल्या काळोखाची,
एक रात्र पौर्णिमेची,
चांदण्यांच्या प्रकाशाची,
असुदे आजची रात्र तुझ्या
आठवणींची ,
पहाटेपर्यंत जागण्याची....
तुझ प्रेम.
वणव्याने जळलेल्या
वृक्षाला मोहर देणार,
कोमेजलेल्या कळीला,
नवीन बहर देणार.... तुझ प्रेम,
पावसाची ओली सर बनून
मला भिजवणार,
गारठलेल्या मनाला
आपल्या मिठीची उब देणार..... तुझ प्रेम,
तुझ प्रेम जणू त्या
मोगऱ्याच्या गंधा सारख,
आकाशातल्या इंद्रधनुच्या
रंगासारख...... तुझ प्रेम,
मला रोजच भेटत
कधी हसवत, कधी रडवत,
पण रडवल्यावरही
ओठांवर हसू उमलवत....तुझ प्रेम,
रात्री स्वप्नात येत,
तर कधी रात्र रात्र जागवत,
आयुष्याच्या प्रत्येक क्षणी
सोबत असत..... तुझ प्रेम,
माझ्या हृदयाची स्पंदन
तुझ्याच प्रेमाचा श्वास घेतात,
वाटतंय आता जीवनच जणू बनलंय
.................तुझ प्रेम.
पाउस
आज मी माझ्या घराशी
सलगीने वागत होते,
उपदेशाच्या चार भिंती बाहेर
पाउलच निघत नव्हते.
तो मुसळधार बरसत होता,
जणू माझीच वाट पाहत होता,
कुंपणाच्या आत होते म्हणून,
माझ्यावर रागवला होता.
दाराशी येऊन मी फक्त
त्यालाच एकटक पाहत होते,
पण असे कोरडे मिलन मात्र
त्याला मान्य नव्हते.
उंबरठा ओलांडून अखेरीस मी
कुंपणाबाहेर पडले,
गार थेंब सरीचे झेलून,
ओलीचिंब भिजले.
उशिरा येण्याच खोट कारण
ऐकूनही तो रागवला नव्हता,
कारण माझ्या निरागसपणावर
तो पुरता भाळला होता.
नंतर कोरड आकाश तो गेल्याचा
इशारा धरणीला देत होत,
अन अंधार्या रात्रीच्या कुशीत
शांतपणे निजत होत.
कळलंच नाही कधी मला
वेड करून तो विलुप्त झाला
पण वाट पाहण्यासाठी मात्र
भिजलेल्या आठवणी देऊन गेला.
पण तो पून्हा येणार होता,
ढग पून्हा दाटले होते,
पून्हा एकदा मी माझ्या घराशी,
सलगीने वागणार होते.
हे असं का होत?
हे असं का होत?
मनात नसताना हि का,
हृदयावर डोळे मात करतात,
हळूच कोणी चोरून पाहताच,
क्षणिकच लाजतात.
हे असं का होत?
काही बोलायचे नसताना हि,
मुक्या होठांना शब्दांकुर फुटतात,
अन कोणी समोर येताच,
ते ओठातच श्वास तोडतात.
हे असं का होत?
कोणीतरी अनोळखी
आपलंस वाटू लागतं,
त्याच्या एका स्पर्शासाठी मन,
मारणारा तोंड देऊ पाहत.
हे असं का होत?
कोमल पाउले कधीकधी,
अनोळख्याच दिशेला धावतात,
कोणी येणार नसले तरी डोळे,
कोणाची तरी
वाट पाहतात.
हे असं का होत?
जीवनातले सगळे रंग
अनोळखी होतात,
तरी वेड मन
हाथातल्या रेषांमध्ये,
त्याचे चित्र काढू पाहतात.
हे असं का होत?
तू स्वाती नक्षत्रापरी भासतोस,
माझ्या हृदय रुपी शिंपल्यात
एक थेंब पडताच,
प्रेम मोती चमकू लागतो.
हे इथं
असंच होत राहावं,
तुझ्या मिलनासाठी, मन चातक व्हावं,
अन प्रेम वर्षावाच्या शोधात
दूर दूर उडत जावं.
शेवटचे काही श्वास
शेवटचे काही श्वास उरले आहे उरात
शेवटच्या श्वासापर्यंत मागे वळून नको बघू
तुला पाहिल्यावर मला जगावस वाटेल
मग जगण्यासाठी श्वास मी कोणाकडे मागू??????
एक दिवस
एक दिवस तरी असा यावा
तुझ प्रेम फक्त माझ्यासाठी असावं
तुझ्या कुशीतल्या एका रात्रीत,
मी माझ संपूर्ण आयुष्य जगावं
सांगशील का? काय चूक होती माझी?
मनापासून प्रेम केल तुझ्यावर,
फक्त आणि फक्त होऊन राहिले तुझी,
अर्ध्या वाटेवर टाकुन गेलास एकटीला,
सांगशील का? काय चूक होती माझी?
फक्त तुझीच आस होती श्वासाना,
तहानले होते मन तुझ्या एका भेटीसाठी,
हृदयाची स्पन्दनच हरवून टाकलीस,
सांगशील का? काय चूक होती माझी?
तुझ्यासोबत पाहिलं होत अवघ आयुष्य,
प्रत्येक वाट तुझ्यासोबतच चालायची होती,
स्वप्नाचा जीव गेला माझ्याच समोर,
सांगशील का? काय चूक होती माझी?
प्रत्येक क्षणी तुझ्या प्रेमाचा श्वास घेते,
तुझवीन आता जगनच जमत नाही,
गेलास नयनाना भेट देवून अश्रुंची,
सांगशील का? काय चुक होती माझी?
श्वास गोंधळू लागले उरी
स्पंदन पण आता उरली नाही,
मनी एकच प्रश्न उठे क्षणोक्षणी,
खरच का रे? चुक होती माझी?
होता एक असाही दिवस
होता एक असाही दिवस,
तो माझ्यावर खूप जीव लावायचा,
हरवून जायचा माझ्यामाधेच,
तासान तास बोलत राहायचा,
रुसून मी बसले कधी कि,
अवखळ थट्टा करून हसवायचा,
रागावले जरी कधी मी,
तरी शांतपणे समजवायचा,
तुजवीण जगन माझ व्यर्थ आहे,
सोबत चालताना नेहेमी,
हातात हाथ गुंफायचा,
अंधार्या वाटेवर हि सोबत आहे तो,
हा विश्वास मनी असायचा,
माझीच दृष्ट लागली जणू माझ्या प्रेमाला,
एक दिवस असाही होता,
कि तो माझ्यावर खूप प्रेम करायचा,
आणि आज असाही दिवस आहे कि,
प्रत्येक दिवस त्याच्या आठवणीतच जगायचा.
बाप्पाला पत्र
मनात आल आज बाप्पाला पत्र लिहाव
जे प्रश्न मनात वादळ करून बसले त्याचं उत्तर मागाव
थोडी त्याची पण खुशाली विचारावी
अन थोड माझ्या मनातल हि त्याला सांगाव
कागद पेन घेवून बसले मी पत्र लिहायला
नमस्ते बाप्पा , तुझ्या चरणी साष्टांग नमस्कार
पत्रास कारण कि.... खूप बेचैन झाल आहे मन
अन करायची होती तुझ्याकडे तुझीच थोडी तक्रार,
लहान पणी बाबा बोलले होते मला,
बाप्पाची पूजा केलीस कि तो सगळे स्वप्न पूर्ण करेल
काही चूक करू नकोस हा कधी,
नाहीतर तू झोपल्यावर तो तुझा कान कापेल.
काही चूक केली कि बाप्पा कान टाकेल कापून,
सगळे सवंगडी मग हसतील मला पाहून,
तेव्हापासून शहाण्या बाळासारखी वागले,
खोड्या करत होते पण राहत होते जरा जपून,
तुझ्या मनासारखं वागूनही तू असं का रे केलंस
सुखा पेक्षा जीवनात तू दुखच जास्त दिलंस
दुखला तुझ्या काही प्रमाणच नाही
पण सुखाच माप का रे एवढंच केलस??
गरीब बिचारी तुझीच न रे लेकर आम्ही
तुझ्याकडेच हट्ट धरणार, तुझ्याशीच भांडणार
तुझ्यावाचून कोणीच नाही आम्हाला
तू असा रागावलास मग कोण आमच्याकडे बघणार
तुला फक्त माझ एवढंच सांगण आहे
तू जरा लक्ष ठेव तुझ्या लेकरांवर,
शहाण्या बाळांचे सगळे हट्ट पुरव तू
अन चुकतात त्यांचे कान काप लवकर
तुझ्या सुखाच माप जरा वाढव थोडस ,
कारण रेतीसारख हाथातून सुख जात निसटून
लवकर ये आमच्या हाकेला धावून
मन थकून जात वेदना सहन करून करून
साथ दे आमची सुखदुखात
तुझ्याकडे एवढंच मागण आहे
संकटाला सामोर जाण्यासाठी बळ दे
एवढंच बस सांगण आहे
काही चुकल माकल तर माफ कर,
एवढ लिहून मी माझ पत्र संपवते
तुझ्या पदरात घालून घे आमच्या चुका
तुझ्या पत्राची वाट बघते.
कोणीतरी हवं होत
तू फक्त माझी आहेस असं म्हणणार कोणीतरी हवं होत
माझ्यावर हक्क सांगणार कोणीतरी हवं होत,
हवं होत कोणीतरी माझ्या अश्रूंमध्
माझ्या वर स्वतःहून जास्त प्रेम करणार हवं होत
या परक्या जगात आपल बोलणार कोणीतरी हवं होत,
माझ्या स्वप्नांमध्ये रात्र रात्र जागणार कोणीतरी हवं होत
कोणीतरी हवं होत या वेड्या मनाला भुरळ पाडणार,
कोरड्या उन्हात सावली देणार कोणीतरी हवं होत.
कोसळणाऱ्या पावसात मला कवेत घेणार कोणीतरी हवं होत,
गुलाबी थंडीत घट्ट मिठीत घेणार कोणीतरी हवं होत,
कोणीतरी हवं होत काटेरी रस्त्यातून चालताना साथ देणार,
इंद्रधनूपरी सात रंगाने स्वप्न विणणार कोणीतरी हवं होत
माझे सगळे हट्ट पुरवणार कोणीतरी हवं होत,
मनातल्या सगळ्या गोष्टी मला सांगणार कोणीतरी हवं होत,
कोणीतरी हवं होत न सांगता माझ मन समजणार
ज्याच्यासाठी प्रेमाचा अर्थ म्हणजे मी असेन असं कोणीतरी हवं होत
आकाशगंगेच्या माळेतले तारे ओंझळीत सजवणार कोणीतरी हवं होत,
सात समुद्रापार जरी असले मी तरी धावत येणार कोणीतरी हवं होत,
कोणीतरी हवं होत ज्याला मी आपल सर्वस्व मानल असतं,
त्याच्या नावच कुंकू माझ्या कपाळी सजवणार कोणीतरी हवं होत.
या परक्या जगातल्या एकटेपणाच्या वेदना सांगत होत,
आज देवाकडे मन असंच कोणीतरी आपल मागत होत,
वाटू लागली सुखं परकी , आनंद परका, स्वप्नही परकी,
म्हणून मन आज एक हक्काचं माणूस मागत होत.
तू ये ना आज मजपाशी
तू ये ना आज मजपाशी,
घट्ट मिठीत भरायचं आहे तुला,
कधीही दूर जाणार नाहीस तू,
इतक्या जवळ घ्यायचं आहे तुला
इतके अश्रू देऊ नकोस
इतके अश्रू देऊ नकोस नयनांना
कि हसनही कठीण होऊन बसेल
तू ज्या क्षणी परतशील माझ्याकडे
तुझ्यावर प्रेम करायला माझ्याकडे प्रेमच नसेल
निदान
घडलेल्या गोष्टी मनातून काढून टाकायच्या होत्या
शूल टोचणार्या आठवणी मिटवून टाकायच्या होत्या
जी वाट आपल्याला विसरली होती कधीच
त्या वाटा आयुष्यातून पुसून टाकायच्या होत्या
चूक होती फक्त माझीच मृगजळा मागे धावत होते
मीच माझ्या स्वप्नांना स्वतःभोवती गुरफटत होते
माझ्या प्रत्येक रात्रीला करून स्वप्नांच्या हवाली
नंतर त्यांचाच तुटलेला श्वास हताशपणे पाहत होते
सूर्यास्त झाला होता स्वप्नांचा
अश्रूंचा पण पूर येवून गेला होता
आलेल्या वादळाने मनाचं गावच उध्वस्त झालं
स्वप्नांच्या खान्डोल्या किनार्यावर पडल्या होत्या
ठरवलं होत आता एकही स्वप्न नाही विणायचं
कितीही वेदना झाल्या तरी दुख नाही कुरवालायचं
डोळ्यातील अश्रू आटेपर्यंत रडले होते दुखांवर
स्वतःच आता दुखासमोर हसू नाही करायचं
या समस्येवर आता फक्त एकंच निदान होत
मागे वळून त्या वाटेवर कधीच वळायच नव्हत
हट्ट करून बसलं कधी वेड मन जरी
जीव गेला तरी त्याच काहीच ऐकायचं नव्हत
तुझी आठवण
आज तुझी आठवण काढून खूप रडले
माझ्यावरच तुझ प्रेम आठवून खूप रडले
रक्ताळलेल्या मनाच्या जखमा अजूनच चिघळलेल्या होत्या
समजत नाही आजवर तुजवीन कसे रे मी जगले
धुंदी
आज सोबत चालताना सगळ जग विसरले मी...
तुझा हाथ हाथात घेवून कितीतरी स्वप्न विणली मी..
तुझी साथ आहे म्हणून भानच नव्हते जागेवर..
धुंदी तुझ्या प्रेमाची आज जाणली होती मी..
तुझी वाट बघत बसले आहे
आज निरभ्र आकाशाकडे पाहत बसले आहे
हरवलेले सोनेरी दिवस शोधत बसले आहे
डोळ्यातून आता अश्रू
येण पण बंद झाले रे
तू सोडून गेलेल्या वाटेवर तुझी वाट बघत बसले आहे
गजरा
माझ्या केसात तू माळलेला गजरा अजूनही आठवतो
अश्रुंसोबत जे वाहील होत ते पुसलेल काजळ अजूनही आठवत
आठवतो मला तू घट्ट मिठीत घेतलेला क्षण
तुझ्या हृदयातल माझ्या नावाचं स्पंदन अजूनही आठवत
ह्रुदयाचे ठोके
ह्रुदयाचे ठोके क्षणोक्षणी चुकतात
का कोणास ठाउक ते वेड्यापरी वागतात
नाही जगायच म्हणतात तुजवीण आता
हाथ जोडून प्रार्थनेत फ़क्त तुलाच मागतात
Subscribe to:
Posts (Atom)